{{title}}

{{message}}

عضویت
مجمعی ها

فقط 14 معصوم داریم! سخنانی از امیرالمومنین (ع)


خطبه 152 نهج البلاغه
ومن خطبة له عليه السلام
[في صفات الله جل جلاله، وصفات أئمة الدين]
الْحمْدُ لله الدّالّ على وُجُوده بخلْقه، وبمُحْدث خلْقه على أزليّته، وباشْتباههمْ على أنْ لا شبه لهُ. لا تسْتلمُهُالْمشاعرُ، ولا تحْجُبُهُ السّواترُ، لافْتراق الصّانع والْمصْنُوع، والْحادّ والْـمحْدُود، والرّبّ والْمرْبُوب. الاْحدُ لا بتأْويل عددٍ، والْخالقُ لا بمعْنى حركةٍ ونصبٍ والسّميعُ لا بأداةٍحل، والْبصيرُ لا بتفْريق آلةٍ والشّاهدُ لابمُماسّهٍ، والْبائنُلابتراخي مسافةٍ، والظّاهرُ لابرُؤيةٍ، والْباطنُ لا بلطافةٍ. بان من الاْشْياء بالْقهْر لها، والْقُدْرة عليْها، وبانت الاْشْياءُ منْهُ بالْخُضُوع لهُ، والرُّجُوع إليْه. منْ وصفهُفقدْ حدّهُ، ومنْ حدّهُ فقدْ عدّهُ، ومنْ عدّهُ فقدْ أبْطل أزلهُ، ومنْ قال: كيْف، فقد اسْتوْصفهُ، ومنْ قال: أيْن، فقدْ حيّزهُ. عالمٌ إذْ لا معْلُومٌ، وربٌّ إذْ لا مرْبُوبٌ، وقادرٌ إذْ لا مقْدُورٌ.
منها: [في أئمّة الدين]
فقدْ طلع طالعٌ، ولمع لا معٌ، ولاحلائحٌ، واعْتدل مائلٌ، واسْتبْدل اللهُ بقوْمٍ قوْماً، وبيومٍ يوْماً، وانْتظرْنا الْغيرانْتظار الْـمُجْدب الْمطر. وإنّما الائمّةُ قُوّامُ الله على خلْقه، وعُرفاؤُهُ على عباده، لا يدْخُلُ الْجنّة إلاّ منْ عرفهُمْ وعرفُوهُ، ولا يدْخُلُ النّار إلاّ منْ أنْكرهُمْ وأنْكرُوهُ.
إنّ الله خصّكُمْ بالاْسْلام، واسْتخْلصكُمْ لهُ، وذلك لانّهُ اسْمُ سلامةٍ، وجماعُقل كرامةٍ، اصْطفى اللهُ تعالى منْهجهُ، وبيّن حُججهُ، منْ ظاهر علْمٍ، وباطن حكمٍ، لا تفْنى غرائبُهُ، ولا تنْقضي عجائبُهُ، فيه مرابيعُالنّعم، ومصابيحُ الظُّلم، لا تُفْتحُ الْخيْراتُ إلاّ بمفاتحه، ولا تُكْشفُ الظُّلُماتُ إلاّ بمصابحه، قدْ أحْمى حماهُ وأرْعى مرْعاهُ، فيه شفاءُ الْمُسْتشْفي، وكفايةُالْمُكْتفي.




از خطبه‏هاى امام(ع)
كه در باره صفات خداوند و اوصاف پيشوايان دين ايراد فرموده[1]
ستايش مخصوص خداوندى است كه آفرينش مخلوقش دليل وجود او است،و حادث‏بودن آنها دليل ازليت وى،[2] و شباهت داشتن مخلوقات(به يكديگر)،دليل آن است كه شبيه و نظير ندارد.عقل‏هاكنه ذاتش را درك نمى‏كنند و پرده‏ها و پوششها اصل وجودش را مستور نمى‏سازند،زيراصانع و مصنوع با هم فرق دارد و محدود كننده و محدود شونده و پروردگار و پرورده شده‏با هم متفاوتند.«يكى‏»است ولى نه به معنى وحدت عددى بلكه به اين معنا كه شبيه و نظيرو مانند ندارد«خالق و آفريننده‏»است اما نه اين كه حركت و رنجى در اين راه متحمل ميشود،«شنوا»است ولى نه اينكه وسيله شنوائى در اختيار داشته باشد.«بينا»است ولى نه اين كه‏به وسيله‏ى چشم و باز كردن پلك‏ها،قدرت مشاهده پيدا كند.در«همه جا حاضر»است نه‏اينكه مماس با اشياء باشد از«همه جدا»است ولى نه اينكه مسافتى بين او و موجودات باشد«آشكار»است نه با ديد چشم،«پنهان‏»است نه به خاطر كوچكى و ظرافت،از موجودات‏با غلبه و قدرت جدا است،و موجودات به خاطر خضوع در برابرش و رجوع به سويش ازاو مباين هستند.كسى كه او را با صفات مخلوقات توصيف كند محدودش ساخته، وكسى كه برايش حدى تعيين كند وى را به شمارش در آورده.و آن كس كه او را بشمارش‏آورد ازليتش را ابطال كرده.و كسى كه بپرسد،«چگونه است‏»توصيفش كرده و هر كه بگويد:
كجا است؟مكان براى او قائل شده‏«عالم‏»بوده آن گاه كه معلومى وجود نداشت.«مالك وپروردگار»بوده حتى آن زمان كه پرورده‏اى‏«نبود قادر و توانا»بوده حتى در آن زمان كه‏مقدورى وجود نداشت.
قسمت ديگرى از اين خطبه(كه اشاره به پيامبر اسلام است)
محمد آقامیری
ادامه ترجمه ننوشته شده است
......
  • 16 اردیبهشت, 1393
  • ·
  • احسنت!
محمد آقامیری
انسان جایزالخطا است!
  • 16 اردیبهشت, 1393
  • ·
  • احسنت!
محمد آقامیری
"«شنوا»است ولى نه اينكه وسيله شنوائى در اختيار داشته باشد"
خداوند گوش دنیوی ندارد!و گوش دنیوی جزئی از خدا نیست!
منظورم واضحه نقض موضوع
  • 18 اردیبهشت, 1393
  • ·
  • احسنت!